Υπάρχουν πρωινά της άνοιξης που μοιάζουν να έχουν μια δική τους ησυχία. Ο ήλιος δεν καίει ακόμα, ο αέρας είναι δροσερός και στους αγρούς απλώνεται ένα χαμηλό, φωτεινό χαλί από χαμομήλι.
Η συλλογή του είναι μια από εκείνες τις στιγμές που σε φέρνουν κοντά στη φύση χωρίς προσπάθεια. Τα άνθη μαζεύονται προσεκτικά, ένα ένα, σαν μικρές σταγόνες φωτός που συγκεντρώνονται στο καλάθι. Δεν υπάρχει βιασύνη, μόνο ο ρυθμός του αγρού και η αίσθηση ότι συμμετέχεις σε κάτι παλιό και γνώριμο.
Το χαμομήλι πάντα είχε μια θέση στα σπίτια των παλιών, καθώς χρησιμοποιούνταν για πολλά, κυρίως όμως ως φυσικό καταπραϋντικό. Σε κάθε κουζίνα υπήρχε μια χούφτα αποξηραμένων ανθέων, φυλαγμένη προσεκτικά σε ένα γυάλινο βάζο, έτοιμη να γίνει ένα ζεστό ρόφημα όταν η μέρα βάραινε ή όταν το σώμα ζητούσε ηρεμία. Δεν το έβλεπαν απλώς ως “βότανο”, αλλά ως μια απλή μορφή φροντίδας που έφερνε ανακούφιση και γαλήνη χωρίς πολλά λόγια.
Σήμερα, αυτή η συνήθεια δεν έχει ξεχαστεί και εξακολουθεί να μας θυμίζει, με τον πιο διακριτικό τρόπο, τη δύναμη της φύσης να προσφέρει παρηγοριά, αρκεί να της το επιτρέψουμε...
